Geschiedenis

Geschiedenis

 

Door Thecla van Doorn, Secretaris, Augustus 2005

 

 

Voorwoord

Een vereniging ga je aan als een groep mensen dezelfde doelstelling heeft en van een vereniging word je lid, wanneer je de doelstelling kunt onderschrijven. BC Never Down is een vereniging om te bridgen met vrienden en wel op iedere dinsdagavond vanaf 19.45 uur. De gezelligheid staat voorop, maar een zeker fanatisme om te winnen mag niet ontbreken bij de mensen die iedere dinsdag in competitieverband hun kaartje leggen. Dan botsen wel eens de meningen en dan zal de vereniging voor enige structuur moeten zorgen. De anarchie heeft gedaan, en sommige leden worden genoodzaakt om aan de touwtjes te trekken. Zo gaat dat overal en dus ook in onze bridgeclub.

 

Wie waren dat, die aan de touwtjes trokken en wat hebben ze gedaan, is een normale vraag. Het huidige bestuur heeft gemeend, dat eens te moeten uitzoeken en dat op te schrijven. Zo is een geschiedenis van BC Never Down nu opgetekend. Het is een momentopname en het is een persoon-lijk geschreven document. De wens is om het te blijven aanvullen. De geschiedenis leert, dat sommige mensen zich actief hebben bemoeid met het succes van de vereniging. De wens van het huidige bestuur is, dat de leden van de vereniging dat ook weten. Daartoe is de “Honneurs” opgesteld. Vanaf morgen kan eenieder op de website van Never Down kennis nemen van de door ons geëerde clubleden. Ze blijven daar staan met hun “prachtdaden” , en waar mogelijk met een foto.

Om onze dank een blijvend karakter te geven hebben we gemeend om de verdienstelijke leden, die nu nog lid zijn van BC Never Down, een glas met het al 25 jaar oude, maar verwaarloosde logo van onze club te overhandigen. Klein glas voor kleinere daden, groter voor grote. Het is een materieel beperkt eerbetoon, maar met oprechte intentie en (hopelijk) een onbeperkt leven.

De voorzitter,
Paul van Erven Dorens

Inleiding

De voorzitter van BC Never Down in het seizoen 2004-2005, Paul van Erven Dorens, wilde van mij weten wie de mensen waren/zijn die een rol hebben gespeeld in de bestaansgeschiedenis van BC Never Down. Aangezien ik de archivaris ben van BC Never Down, zou ik in de papieren het een en ander moeten kunnen vinden.
Wat ik uit mijn hoofd wist, was dat BC Never Down was opgericht in 1958. Het eerste stuk dat ik in de archieven vond was een halve ledenlijst uit het jaar 1968. Daarna begonnen pas sinds 1978 sporadisch stukken op te duiken, en pas sinds 1983 heb ik een redelijk volledig archief.

Het bleek dus dat wanneer we meer wilden weten over het verleden van BC Never Down en de mensen die daar een rol in gespeeld hebben, we ook gebruik moesten gaan maken van mondelinge overleveringen.

Wat ook bekend was dat Pieter van Eijck een vrij prominente rol heeft gespeeld in het verleden van BC Never Down. Een afspraak met Pieter en Leny van Eijck, waarbij ook Willem van Eijck aanwezig was, was snel gemaakt.

Via Leny van Eijck kwamen we op het spoor van Riet Bodewes, de echtgenote van één van de mede-oprichters van onze bridgeclub. Zij bleek niet alleen veel te vertellen te hebben, maar was ook nog in het bezit van enige stukken van BC Never Down, die ik mocht kopiëren. Evenals Leny en Pieter van Eijck, noemde zij als eerste voorzitter Peter van der Zande. Bovendien had zij het telefoonnummer van deze man. Zij was bereid om contact op te nemen met Peter van der Zande, en zo de weg voor ons vrij te maken om een afspraak met hem te maken. Zodoende belandden Paul en ik in het Nederlandse Putte, wat tegen de Belgische grens ligt. Ook met Peter van der Zande hadden wij een aangenaam gesprek.

Wat in eerste instantie een zoektocht was naar mensen die iets voor BC Never Down betekend hadden, resulteerde op deze manier in een verslaglegging van de geschiedenis van onze Bridgeclub.

Paul meende dat deze geschiedenis voor het nageslacht bewaard moest worden, en het leek hem een welkome aanvulling voor de website.

Het ontstaan van B.C. Never Down

Bij mij in het archief was niets bekend over het hoe en het waarom van het onstaan van BC Never Down. Toen we bij Riet Bodewes waren, overhandigde zij ons een boekje wat geschreven was ter gelegenheid van het tienjarig bestaan van de club. Om dit verhaal een beetje levendig te houden, neem ik het stuk wat geschreven is over het ontstaan bijna volledig over.

 

 

Het "verleden" van een tienjarige

Never Down is ontstaan uit de bridgeclub Doublet. Een vereniging, die in 1958 180 leden telde. Alleen al om dat ledental zou men het Doublet van toen een “welig tierende club” kunnen noemen. Toen echter enkele damesleden (…) in conflict kwamen met de toenmalige wedstrijdleiding kreeg de gebe-zigde uitdrukking aanzienlijk meer inhoud. Daar de voorzitter van moederclub Doublet geen stelling nam en bovendien de wedstrijdleiding op geen enkele wijze steunde, ontstond een scheuring. Omdat het een RK vereniging betrof, moet wellicht van een schisma worden gesproken.
De wedstrijdleiding, overtuigd van haar gelijk, opperde het plan eens te bekijken of met een nieuwe vereniging gestart zou kunnen worden.

Op 23 mei 1958 stonden in huize Borghouts aan de wieg van Never Down zestien mensen; een wat merkwaardige kraamvisite van 6 dames en 10 heren. Het waren de echtparen Borghouts-van Veen, W. van Muijden-van Ruiten, Elsenburg-Steeman en van der Zande-Wanna, verder mejuffrouw Baetens, mejuffrouw van Velzen, de heren Bodewes, Hoenderop, Bosman, Muller, F. Baetens en A. Baetens.
Al onmiddellijk manifesteerde Never Down zich als een vereniging, waarin niemand een voorzitters-functie wenste te vervullen. (Wij kennen grote verenigingen waar ware veldslagen worden of werden geleverd om de voorzittersfunctie te bereiken dan wel te behouden).
Maar, zoals gezegd, Never Down ontpopte zich al in zijn prilste stadium als een bijzonder kind. Bij de stemming werd de heer J.J.F. Borghouts tot voorzitter gekozen. Toen men eenmaal zover was, bleek dat hij geen voorzittersfunctie wilde aanvaarden…
Na een nieuwe stemming kwam uiteindelijk het volgende bestuur uit de bus:

P.J.C. van der Zande, voorzitter; A. Bosman, penningmeester; W.J.H. Borghouts-van Veen, secretaresse en wedstrijdleidster, tot 1962 samen met haar man).

Dat zelfde bestuur heeft nu na tien jaar nog steeds zitting. Slechts van juli '65 tot januari '68 moest het secretariaat worden overgenomen door mevrouw G. van der Post-van Rijn, omdat mevrouw Borghouts na de benoeming van haar man tot staatssecretaris te weinig tijd overbleef.
Iedereen heeft vrede met dat eeuwig-zittende bestuur. Wie gedachten kan lezen, weet dat de Never Downers het principe huldigen: “Zolang zij het doen, hoeven wij het niet te doen…”

Het doel dat men zich bij de oprichting van Never Down voor ogen had gesteld was: Komen tot een kleine club – ten hoogste 60 leden – waar vooral de goede harmonie de boventoon zou vieren en waar bovendien het spelpeil tot een redelijk niveau gebracht zou kunnen worden. Zwakke spelers werden in de beginperiode zoveel mogelijk geweerd. Voor aspirantleden gold een soort toelatingsexamen.

(uit: 10 jaar BC Never Down, een uitgave ter gelegenheid van het 10-jarig jubileum)

Dat er over de eerste jaren van BC Never Down zo weinig bewaard is gebleven, verbaast Peter van der Zande niet. Het motto van de club was “Liever bridgen dan vergaderen”. Zaken die in het bestuur besproken moesten worden, werden veelal telefonisch afgedaan. Nog een uitspraak: “Geen vergaderingen, want dan denken ze nog dat we echt gaan besturen”.

Peter van der Zande meldde dat er ten tijde van Doublet eigenlijk een club binnen een club was, en dat er een scheiding was tussen oudere en jongere leden.
Zoals vermeld in het stukje over de oprichting van BC Never Down was er sprake van een soort toelatingsexamen. Paul en ik waren benieuwd hoe dat in zijn werk ging. Volgens Peter van der Zande was dat geheim en moest dat ook maar geheim blijven. Hoewel wij in gesprekken met anderen wel achter de naam van enkele ballottagecommissieleden kwamen, respecteren wij de wens van Peter van der Zande en zullen deze dus niet vermelden. Hoofddoel van de ballottagecommissie was vooral het inschatten of nieuwe bridgespelers goed zouden passen binnen de bestaande vriendenclub.
Het meten van de kwaliteiten van de nieuwe bridgspelers (zoals gesuggereerd werd), was van onder-geschikt belang.
Omdat het moeilijk was om lid te worden van BC Never Down, was het ook moeilijk om invallers te vinden. “Geen lid, wel invaller” werd niet erg geaccepteerd.

In de beginjaren werd op vrijdagavond gespeeld onder het motto: dan kunnen we morgen lekker uitslapen. Er blijkt ook op woensdagavonden gespeeld te worden, maar daar stapte men snel van af toen bleek dat door voetbalwedstrijden de clubavond minder druk bezocht werd.

In het begin van de jaren tachtig was het een moeilijke tijd voor Never Down. Men kwam met moeite tot 3 lijnen. (het lijkt mij dat het wel past bij de intentie van BC Never Down om een kleine club te blijven; 3 lijnen lijkt mij ca. 60 spelers).
In 1980 was Peter van der Zande door een verhuizing gedwongen het voorzitterschap neer te leggen.
Op voorstel van Hans van Woensel, die gedurende een aantal jaren de wedstrijdleiding verzorgde, ging men op zoek naar een jong bestuur.
Er kwam een nieuwe voorzitter, Guus van der Werff. Gedurende de jaren 1980-1985 hebben we een voorzitter gehad die tegelijkertijd secretaris was.
In de jaarvergadering voorafgaande aan het seizoen 1999/2000 werd besloten dat BC Never Down een officiële vereniging zou worden met statuten. Ten behoeve daarvan werd een extra ledenvergadering uigeschreven, waarin de statuten werden behandeld. De statuten zijn tot stand gekomen met de hulp van Cees van Dongen.

Karakter van B.C. Never Down

Wat vooral blijkt uit de gesprekken die we gehad hebben, was dat Never Down in het begin vooral een vriendenclub was. Zelfs de naam “Never Down” heeft daar mee te maken. De naam slaat op het humeur dat de leden geacht werden/worden te hebben.
Na de clubavonden waren er velerlei activiteiten. Er werd mogelijk robberbridge gespeeld (niemand was daar meer zeker van, maar het kwam wel telkens ter sprake). Er werd gebiljart. Voor hapjes en drankjes werd na de bridgeavonden uitgeweken naar etablissementen als “De Pul” en “De Gouden Snor”.
Er werden veel bridgedrives thuis georganiseerd. Ook organiseerde de Peter van der Zande samen met andere bridgeverenigingen bootreizen. Volgens hem vielen deze niet onder het Never-Down gebeuren, maar namen er wel veel Neverdowners aan deel.

Omdat enkele van de leden van Belgische afkomst waren, werden ook wedstrijden België-Nederland gespeeld. Dit waren thuiswedstrijden in die zin dat de drives bij diverse leden thuis werd gespeeld.
Men vierde ook gezamenlijk carnaval in Atlanta . Dit was niet zo'n succes, omdat het lawaai teveel was voor de eigenaren van dit etablissement.
Ton Bosman (penningmeester en zwager van Riet Bodewes) kon het penningmeesterschap nog vervullen door per avond het tafelgeld op te halen en in zijn broekzak te stoppen. (Bedenk eens hoe dat nu zou gaan met een club van ruim 120 leden).
Toen penningmeesterschap via de broekzak niet meer mogelijk bleek, nam Riet Bodewes het penningmeesterschap over.

Onder het voorzitterschap van Peter van der Zande, werd Never Down lid van de NBB in 1978. Het grootste argument was dat er toch een behoorlijk aantal leden waren, die prijs stelden op meesterpun-ten. Toch is enkele malen het lidmaatschap bij de NBB ter discussie gesteld.

In 1990 werd het halflidmaatschap ingesteld (zgn. B-leden).

In 1991 werd overgegaan tot het aanstellen van een activiteitencommissie. Achterliggende gedachte bij het bestuur was dat te weinig leden actief betrokken waren bij zaken die niet direct te maken hadden met de leiding cq. organisatie van de vereniging. Te veel werk werd door te weinig (meestal dezelfde) leden verzet. Taken zouden zijn: inkoop van prijzen, organiseren van feestdrives, organiseren van instructie-avonden, organiseren van wedstrijden met andere verenigingen, organisatie van lustrumvieringen. Ook zaken als ziekenbezoek, attenties bij geboorte, huwelijk en overlijden en het vervullen van andere sociale verplichtingen zouden tot de taken van de commissie behoren.

Competities

De club speelde vooral parenwedstrijden. Wel werden er ook interne viertallenwedstrijden georganiseerd (volgens sommigen wel een succes, volgens anderen niet).

 

Aan bekerwedstrijden zoals Ruitenboer (na aanmelding bij de NBB) en bekerwedstrijden die vooraf gingen aan de beroemde Interpoliswedstrijden, werd volop deelgenomen.
Aan het eind van het seizoen 1990-1991 werd voor het eerst de Open zomeravondcompetitie gehouden. Tot op heden is deze competitie nog steeds een groot succes. Niet alleen zien wij op de zomeravonden veel bekende gezichten van onze eigen bridgeclub, ook zien wij veel leden van BC Doublet (die op de dinsdagavond beneden speelt). De open zomeravondcompetitie wordt ook door mensen van andere verenigingen bezocht. Mensen die nog niet op een bridgeclub spelen zien de zomeravondcompetitie als een manier om kennis te maken met het spelen in club/competitieverband en mensen die een nieuw partnership aangegaan zijn, zien de zomeravondcompetitie als een manier om het nieuwe partnership inhoud te geven en te ontwikkelen.

In 1999 werd geprobeerd een externe competitie te organiseren met Bridgeclub Overschie (toen onder leiding van Jaco Oomen). Deze competitie heeft vijf keer plaatsgevonden en is daarna niet meer herhaald door gebrek aan belangstelling aan de kant van de leden van beide bridgeclubs.
Weinig leden van BC Never Down nemen deel aan externe competities. Alleen aan de Delta bokaal (viertallenwedstrijd) nemen altijd een paar leden deel.

In het seizoen 2002/2003 heeft het district Rotterdam en omstreken aan onze club gevraagd of wij belangstelling hadden om deel te nemen aan de Open Paren Districtskampioenschappen. Deze wed-strijd zou dan op de clubavond plaats vinden. Het toenmalige bestuur ging akkoord en de wedstrijd vond inderdaad plaats. De bedoeling was leden te stimuleren aan externe wedstrijden deel te nemen.
Dit is helaas niet gelukt.

In het seizoen 2004/2005 werden voor het eerst enige speelavonden vrijgehouden voor de voorronden van het Calco Nederlandse Open Parenkampioenschap. Deze wedstrijd werd gesponsord door Calco, vandaar dat de naam. Deze wedstrijd stond eerder bekend als Interpolis en Tas.

Speelgelegenheden

De bridgeclub begon in het Plaswijck Paviljoen, waar slechts één seizoen gespeeld werd. Na afloop werd er wel eens gepokerd. Men verhuisde naar de Leonidas-kantine. Ook hier speelde men slechts korte tijd. “Ruimte was er genoeg en bovendien onderhouden enkelen van ons nauwe banden met de voetbalclub, zodat een langdurig verblijf niet onmogelijk leek. Alles bij elkaar, het lawaai, het tevéél aan ruimte, de bittere koude die menigeen zich nog zal herinneren, de (uiteraard) primitieve consumptievoorziening, maakten echter al snel duidelijk dat dit ‘t ook niet was. We belandden toen in “De Plas”. Middenin de Plas als de duivensportvereniging vergadert en er ook nog een receptie is, achterin als er voorin wat te doen is, en vooral als er achterin activiteiten plaats-vinden. Maar waar we ook zitten, iedereen weet er steeds best zijn draai te vinden. Al blijft het voor een enkeling wel eens moeilijk zich niet in “belendend feestgedruis” te storten.”(uit: 10 jaar BC Never Down)

Via Arcadia (waar de uitbater na afloop van de speelavond nog wel eens kroketten ging bakken) belandde men in Brandaris. In deze speelgelegenheid werd de kas van Never Down gespekt, doordat de leden zelf voor de drank en de bediening zorgden. Ook in de Brandaris kon men zijn draai niet helemaal vinden en De Castagnet werd als nieuwe ontmoetingsplaats gevonden. Over “De Castagnet” wordt het volgende verteld:“De catering was in eigen beheer. Kinderen van spelende leden zorgden voor de bediening. Aan het spelen in de Castagnet kwam een einde toen het door de gemeente werd overgenomen.” Riet Bodewes zorgde voor de hapjes, en Peter van der Zande voor de drank (hij woonde naast een drankwinkel).

Toen in 1980 “De Castagnet” door de gemeente werd overgenomen, werd naar een nieuwe speelgelegenheid gezocht. Die vond men in het Bowlingcentrum Kralingen, ook wel bekend als de Batavier. Men ging hier over tot het uitrekenen van de stand met behulp van de computer. Willem van Eijck had gedurende deze jaren bedacht een eigen bridgesociëteit te openen. Op 5 september 1983 opende “De Lombard” zijn deuren op Lombardkade 43a. Het bleek een welvarend kind te zijn, dat tot nu toe twee keer uit zijn behuizing is gegroeid. Via een verhuizing naar Lombardkade 48 (1-1-1991) belandde Never Down uiteindelijk op Lombardkade 28 (seizoen 1995-1996)

 

Hoe viert Never Down een jubileum

Hieronder volgt in het kort een beschrijving van diverse jubilea, voorzover ik daarover iets kon vinden.

De notulen van de Algemene Leden vergadering dd. 7 september 1993 gaven in het punt betreffende de lustrumviering ongeveer weer wat de houding is van BC Never Downers ten aanzien van het vieren van jubilea. Pieter van Eijck is voorzitter van het 35-jarig jubileum. Hij brengt verslag uit over de werkzaamheden van de jubileumcommissie. Een lid vraagt of een programma met wat anders dan veel bridge niet aantrekkelijker was geweest, maar 80% van de deelnemers blijkt zich volgens Jan Claassen juist voor bridge te hebben uitgesproken. Hieraan voegt Thea (van Schaik) toe dat vroegere lustrums met veel festiviteiten niet meer zo geslaagd waren, terwijl het laatste, geheel gebridgede, lustrum een groot succes was.

Op 12 november 1978 werd het 20-jarig jubileum gevierd. Over het hoe is niets in de notulen bekend.

 

 

25 jaar B.C. Never Down

Op de uitnodiging voor het 25-jarig jubileum stond voor het eerst een logo. (Paul en ik hebben de vrijheid genomen dit logo te gebruiken en aan te passen. U vindt dit op het voorblad van dit stuk.) Het 25-jarig jubileum werd gevierd in “De Stuw” op 19 november 1983. De bijeenkomst begon ‘s middags met koffie en gebak. Daarna werd er gebridged. Niet-bridgende wederhelften werden welkom geheten tijdens de borrel, waarbij ook de prijzen van de bridgemiddag uitgereikt werden. Na de borrel en de prijsuitreiking volgde een koud buffet met muzikale omlijsting.

 

 

30 jaar B.C. Never Down

Op 8 oktober 1988 werd het 30-jarig jubileum gevierd onder de naam Joker Troef. Hier zijn nog wel stukken over te vinden. De jubileumcommissie bestond uit: Pieter van Eijck, Ter Breijs en Riet Claassen. Zij zorgden voor een feestelijke middag- en avonddrive die gehouden werd op de Lombardkade. De jubileumdrive werd onderbroken door een feestelijk buffet in een “aan de rand van Rotterdam gelegen restaurant”. Voor vervoer werd gezorgd. Joker troef sloeg op een element in de jubileumdrive, waarbij paren in de gelegenheid waren gesteld van te voren een een aantal spellen aan te geven waarop zij een joker wilden inzetten. De score werd door inzet van de joker verdubbeld. Tevens was een feestreglement bijgevoegd, dat duidelijk met een knipoog geschreven was. Leden werden geacht zich feestelijk te kleden, een goed humeur mee te brengen, netjes te eten en het pand zo stil mogelijk te verlaten om de buren niet te storen.

 

 

35 jaar B.C. Never Down

Hierover vind ik iets terug in het jaarverslag van de secretaris over 1993-1994 (Ingrid de Zeeuw). Ik citeer:

“Aan het begin van het seizoen was het eindelijk zover. Na veel vergaderen en fantaseren heeft de lustrumcommissie een geweldig programma voor ons gemaakt. De dag begon met een kopje koffie en een heerlijk gebakje (als ontbijt?) Het allermooiste, afgezien van het bridgen, was het bord waarop de indeling was te zien. Bord is eigenlijk niet het juiste woord; een kunstwerk!! Helaas wilde Pieter er niets van weten om dit kunstwerk af te staan. Na een heerlijke lunch volgde er een korte wandeling naar restaurant “Indonesia” voor een alweer overheerlijk diner. Vervolgens werd er nog een ronde gespeeld waarna werd overgegaan tot de prijsuitreiking, waarbij de originele lustumcryptogrammenoplossing eveneens werd gepresenteerd. Al met al een bourgondisch festijn van vrienden onder elkaar waarbij ook nog werd gebridged, kortom een geweldig succes.”

 

 

40 jaar B.C. Never Down

Het 40-jarig jubileum werd gevierd op 22 november 1998 op de Lombard. De jubileumcommissie bestond uit: Bert von Seida, Gerda van der Geijn, Riet den Ouden, Rina Elders en Jan Hendriks. Er zou gebridged worden met ludieke spelletjes en er zou een Italiaanse maaltijd verzorgd worden. Over het resultaat van dit jubileum is niets in de stukken terug te vinden. Er zijn wel een aantal hardnekkige geruchten over het verloop van dit jubileum. Er zou spontaan ‘s nachts een aparte griepgolf zijn uitgebroken onder de leden. Een ander gerucht is dat er sprake zou zijn van een lichte vorm van voedselvergiftiging. Wat hier ook waar van moge zijn, in ieder geval heeft een groot aantal leden het na de jubileumdrive een aantal dagen erg slecht gehad.

Wanneer je het over de geschiedenis van een club hebt, kun je helaas niet alleen de goede momenten aanroeren, ook minder goede momenten komen aan bod. Het enige wat je kunt doen als geschiedenisbeschrijver, is het constateren dat er een minder goed moment is geweest. Verder kan ik de clubleden aansporen dit feit verder met de mantel der liefde te bedekken.

 

 

45 jaar B.C. Never Down

De jubileum- en feestcommissie die in het leven geroepen was ten behoeve van het 45-jarig jubileum bestond uit: Jaco Oomen, Jan Bode, Caroline van der Esch en Frans Ebbens. Zij zorgden voor een feestelijk diner dat opgediend werd gedurende de verschillende pauzes tussen de rondes door. Het eten was voortreffelijk van smaak; de bediening liep gesmeerd en iedereen had het prima naar zijn zin. Het kaarten bestond uit verschillende zgn. feestspellen, wat soms leidde tot grote hilariteit. Doordat de jubileumviering kort voor de kerstdrive gepland was, was het budget voor de kerstdrive lager dan men gewend was. Hierover zijn enkele klachten binnengekomen.

 

 

Zwarte alinea's in de geschiedenis van B.C. Never Down

Natuurlijk was niet alles koek en ei binnen BC Never Down. Al in de beginjaren deed zich iets voor wat wel binnen het tijdsbeeld paste, maar waar je achteraf met opgetrokken wenkbrauwen naar kijkt. Ook binnen BC Never Down bloeide de liefde af en toe op. In 1959 resulteerde dit in een huwelijk van twee leden. Helaas was één van de twee gescheiden. BC Never Down was van oorsprong RK en in 1959 had een scheiding volgens de RK Kerk alleen geldigheid wanneer deze door de kerk was goedgekeurd. Een kerkelijke scheiding bleek echter niet zo gemakkelijk te zijn, en dat lukte dan ook niet. Volgens de RK Kerk leefde het echtpaar dus in zonde, en sommige leden hadden daar nogal problemen mee. Toen het paar van de huwelijksreis terugkwam, ging gelijktijdig de telefoon met de waarschuwing van één van hun vrienden, dat het nieuwe echtpaar dreigde geroyeerd te worden. Beide echtelieden zegden hierop onmiddellijk hun lidmaatschap op. Bij het eerste lustrum vond men toch dat één en ander rechtgezet moest worden, en dat is toen ook gebeurd.

Overmatig drankgebruik wat in enkele gevallen leidde tot wangedrag, heeft er toe geleid, dat een lid van BC Never Down tot twee keer toe door een voorzitter schriftelijk is berispt. Het lid is nog steeds niet geschorst, omdat gezelligheid hoog in het vaandel blijft staan.

 

 

Clubblad

In september 2002 heeft Frans Ebbens geprobeerd een clubblad van de grond te krijgen. In 2002-2003 verschenen 5 uitgaven, die door iedereen gretig gelezen werden. In het seizoen 2003-2004 verscheen nog een allerlaatste druk. Doordat Frans weinig kopij kreeg van de leden en hij zelf het blad bijna geheel moest vullen, was zijn creativiteit snel uitgeput. Na het verschijnen van het eerste clubblad in het seizoen 2003-2004, stierf deze gewaardeerde poging tot het doen uitkomen van een clubblad, een geruisloze dood

 

 

Belangrijke data in de geschiedenisvan B.C. Never Down

01-05-1958: oprichting
01-09-1978: lid van de Nederlandse bridge Bond
12-10-1978: 20-jarig jubileum BC Never Down
01-09-1980: verhuisd naar “De Batavier”, Bowlingcentrum Kralingen
05-09-1983: verhuisd naar Lombardkade 43a
19-11-1983: 25-jarig jubileum
08-10-1988: 30-jarig jubileum
01-01-1991: verhuisd naar Lombardkade 48
22-11-1998: 40-jarig jubileum
28-06-2000: geregistreerd als vereniging bij de kamer van Koophandel Rotterdam
25-11-2003: 45-jarig jubileum
31-08-2004: website BC Never Down (www.delombard.nl)

 

 

Conclusie

Wat mij opgevallen is tijdens het beschrijven van de clubgeschiedenis, is dat het karakter van BC Never Down in de loop der tijd langzamerhand veranderd is van een gemoedelijke bridgeclub naar een bridgeclub met een meer gestructureerd karakter. In mijn beleving (ik loop hier rond sinds 1997) is het nu een vereniging die een aantal kleinere vriendenclubjes bevat, een aantal mensen die het met iedereen kunnen vinden en een aantal mensen, die hun weg binnen de club nog aan het vinden zijn. Dit heeft mijns inziens vooral te maken met het feit dat de club groeide van 16 mensen in het begin tot 122 mensen nu (volgens de telling van 1 juni 2005).
Het bestuur van de beginjaren kon minder formeel besturen dan het bestuur van nu. Het leuke vind ik dat ondanks het feit dat er minder stukken over de beginperiode zijn, de verhalen over de beginperiode talrijker zijn dan de verhalen over zeg maar de laatste 30 jaar.
Het kan zijn dat ik me daar in vergis, en dat in de komende jaren ook verhalen zullen loskomen over latere periodes in de geschiedenis van BC Never Down. Ik hoop in ieder geval dat de geschiedenis van BC Never Down een levende geschiedenis zal blijken.
Ik spoor iedereen aan die nog verhalen heeft, die te melden bij mij (Thecla van Doorn), zodat deze verhalen toegevoegd kunnen worden aan het ongetwijfeld rijke verleden van de bridgeclub, wat door mij zo summier beschreven is.
Ik heb in ieder geval veel plezier beleefd aan het schrijven van dit stuk.

Met dank aan:
Peter van der Zande
Hannie van der Zande-Wanna
Riet Bodewes
Leny van Eijck
Pieter van Eijck
Willem van Eijck