Beschouwing van een Bricas-3 speler
Geplaatst op donderdag 16 maart 2017

Zelden heb ik mij zo vergist.

 

Een paar weken geleden, net na de nederlaag tegen Bergen. Simon zegt tegen me: we gaan ervoor die laatste ronde, we gaan voor 20-0. Ik zeg: "ja hoor, Simon".

 

Ietsje later spreekt Theo Rakké me aan. Niet best, die wedstrijd tegen Bergen, maar jullie hebben nog een kans. En hij vertelt dat hij een keer bijna naar de tweede divisie promoveerde maar uiteindelijk niet omdat er een ander team met 20-0 uithaalde. Ja hoor, Theo

 

Vorige week vraagt Kees Klaassen aan me hoe het gaat met het viertallen. Ik leg uitgebreid uit dat we leuk spelen in het eerste jaar dat we meedoen, dat we zelfs in de bovenste helft meedraaien, maar dat we laatst een grote nederlaag te slikken kregen, waardoor we niets meer in eigen hand hebben. Hij vindt dat we er toch alles aan moeten doen. Ja hoor Kees.

 

Dan komt het mailtje van Frank binnen, met alle onwaarschijnlijke scenario's. Thijs en Marco zien het nog wel zitten, promotie kan zeker en ha kansen dus. Ja hoor jongens.

 

Vrijdag voor de wedstrijd zie ik Frank toevallig in Wijk aan Zee. We hebben het er nog kort over en zeggen: "tot morgen, om kwart over 11"

 

Zaterdag 11.15u: Peter en ik staan voor mijn huis. Frank in geen velden of wegen te bekennen. Komt om half twaalf aanzakken, is het vergeten dat we om 11.15 hadden afgesproken. Dat gaat lekker.

 

In de auto probeer ik nog een keer in Jip en Janneke taal uit te leggen dat we eigenlijk kansloos zijn. Medeteamleden begrijpen het niet, ze zijn volledig de weg kwijt. Ondanks dat zijn we keurig op tijd in Berkhout. We gaan gewoon lekker spelen.

 

Eerste helft: het gaat niet slecht, de tegenstanders bieden een keer 6 SA waar drie voldoende is en ze verprutsen een 4 harten. Ons team doet het goed, we staan met 34-5 voor. Gewoon doorspelen maar.

Tweede helft bij ons aan tafel nog een langdurige arbitrage. Daardoor spelen we als laatste door in een zaal die steeds rumoeriger wordt. Ik heb geen idee hoe het gaat. Uitslaan dan maar. Frank vraagt meteen: hebben zij ook 2 klein slems geboden. Ik kijk hem niet begrijpend aan en probeer de spanning er in te houden. We scoren lekker door, bij ons werd 1 keer klein slem geboden maar down gespeeld (Frank en Peter haalden dit wel, 17 imps voor ons), en een keer niet geboden (Peter en Frank wel, 11 imps). We winnen met 92-16, dat betekent 20-0. Ik ben leeggekaart.

 

Dan roept Monique tegen me: jullie zijn gepromoveerd. Ik geloof er niets van. Daar komt Margriet op ons af om ons te feliciteren. Ik snap er niets van, dit kan toch niet? Ik zeg dat ik het pas geloof als de competitieleider het vertelt. En ja hoor, de uitslagen vallen precies zoals ze moeten vallen.

 

Ik heb me volledig vergist. We hadden alle kansen. Jullie hadden gelijk.

Bram