Parkinsonweg (uit het AD van 14/8)

Een rustdag. Dan toch. Vooraf hoopte Erik elke dag gemiddeld 20 kilometer te kunnen lopen. En het gaat ook steeds beter. Maar vandaag loopt hij naar het huis van Hilly van der Wiel om daar morgen een dag te spenderen. Een heel bewuste keuze. ,,Ze woont 20 kilometer ten zuiden van Limoges en heeft ook Parkinson. Ze wilde in eerste instantie een etappe meelopen, maar haar gezondheid liet het niet toe. Nu ga ik naar haar toe om daar mijn tocht in Spanje te plannen.

Met zijn loopconditie gaat het steeds beter. ,,Ik heb vandaag toch weer met wat bepakking gelopen”, zegt De Waal die de rest van de week in pelgrimsherbergen verblijft. ,,Een experimentje. Alle spullen die ik voor de nacht nodig heb, zitten in de tas. Een slaapzak of lakenzak, handdoek en schone kleding. Het ging heel goed, ik heb geen last gehad van de extra kilo’s.”

Bekenden

De Waal ziet het landschap veranderen. ,,Het is sinds vorige week aanmerkelijk groener. In het midden van Frankrijk was geen grassprietje meer over. Hier zie je dat alles fris en groen is.” Ook vers fruit vindt De Waal volop. ,,Gratis pruimen en bramen vind ik in overvloed langs de weg.”

Druk vindt De Waal het nog niet op de pelgrimsroute. Af en toe komt hij een ‘bekende’ wandelaar tegen die hij eerder heeft gezien: een meisje dat incheckt bij hetzelfde logement, een man met een witte baard die hij eerder sprak. ,,Je loopt een kwartiertje of half uur samen op en daarna ga je allebei weer je eigen weg, omdat je toch je een eigen tempo loopt. Dus eigenlijk zou je de omgekeerde route moeten lopen om te zien hoe druk het echt is.”