Parkinsonweg (uit het AD van 31/7 en 7/8)

 

De pelgrim hervat zijn tocht morgen, na een week rust in zijn thuisstad Amersfoort. Door vrienden van zijn bridgeclub wordt hij vandaag afgezet bij Ils-et-Bardait waar hij de eerste etappe door een oud eikenbos loopt. ,,Ik heb er weer zin in, maar dat had ik altijd al. De temperaturen zijn nu een graad of 25, normaal zomerweer”

Van wandelen is het deze week, op een enkele wandeling door de binnenstad, niet gekomen. ,,Ik heb weinig gedaan, vooral uitgerust.”

Hoge temperaturen 

Het vervoer van zijn bagage heeft hij in de vrije week tot aan Spanje wel verder kunnen regelen. Vanaf daar zijn er speciale bedrijven die De Waal kan inschakelen “Dat geeft een hoop rust in mijn hoofd. Dat ik weet dat ik altijd direct iemand kan bellen als het niet meer gaat.’’

Met normale temperaturen hoop ik weer een stuk beter te gaan lopen.

De Waal hoopt dat zijn tweede vlucht naar huis, de laatste was. ,,Ik ga ervan uit dat het nu niet meer hoeft. Volgens de fysio hoopte er vocht op in mijn voeten door de hoge temperaturen. Met normale temperaturen hoop ik weer een stuk beter te gaan lopen.” Mocht het toch nog misgaan, dan maar in de etappe van vrijdag. ,,Dan loopt mijn fysio mee.”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vervolg op 7 augustus

 

Bijna een week is De Waal weer onderweg en het gaat goed. ,,Ik loop weer steeds langere afstanden. Hoewel de temperatuur toch ook weer een dag opliep tot 32 graden. Maar het is zomer in Frankrijk, dus dan kun je zulke temperaturen verwachten. De echt idiote waarden zijn voorbij.”

De zoektocht naar drinken gaat tijdens zijn wandelingen dus onverminderd door. ,,Water is een schaars goed. Stroompjes zijn opgedroogd en mensen zitten binnen met de deuren dicht of hebben een hond voor hun deur liggen.”

De eigenaar riep de hond terug, maar had hem ook niet onder controle.

Afgelopen vrijdag, de tweede dag dat hij na een pauze van een week  weer op pad was, ging het bijna mis. ,,Ik liep op een weggetje tussen bouwlanden toen er opeens een hond op me af kwam. Hij greep me in mijn bovenbeen.” Met zijn wandelstokken probeerde De Waal de hond op afstand te houden. ,,De eigenaar riep de hond terug, maar had hem ook niet onder controle.” Gelukkig viel de verwonding mee. ,,Ik ben zaterdagochtend nog wel langs een arts geweest. Die constateerde dat de huid niet doorboord is, dus dat er geen kans op infectie is.”

Erik vertelt het ogenschijnlijk rustig vanaf zijn camping aan de oever van de Creuse in Gargilesse, midden-Frankrijk. Op de achtergrond blaft een hond. ,,Dat is maar een klein keffertje”, zegt De Waal.

Nieuw hoofdstuk

De pelgrim wordt deze dagen bijgestaan door vrienden die hun vakantie voor hem hebben opgeofferd. Aan het begin van de dag brengen ze hem vanaf de camping naar de start van de etappe, aan het einde van de dag halen ze hem op het eindpunt weer op.

,,Het is de laatste week dat ik kampeer. Daarna breekt een nieuw hoofdstuk aan en slaap ik op andere plekken. De tijd gaat rap en de afstand tot de Spaanse grens wordt steeds kleiner’’, aldus De Waal.